信息技術促進發展我
İnsanlığın gelişiminde, iletişim ve iletişim araçları, her zaman temel belirleyici ve yönlendirici bir unsur olmuştur. Sözden yazıya, yazıdan görüntülü nesnelere kadar iletilen her türlü düşün ve sanat ürünü ile onu ileten araçlar sürekli gelişim göstermiş, her dönem kendi iletişim ortamını yaratmıştır.
Karşılıklı bilgi alışverişi amacına yönelik etkinlikleri kapsayan ve bu amaçla kullanılan araçları tanımlayan iletişim, kavramsal olarak iki temel unsuru bünyesinde barındırmaktadır. Bunlardan birincisi iletilen olarak adlandırabileceğimiz her türlü düşünce ve sanat ürünüdür ki, bunlar insanlığın gelişimi ile birlikte sürekli gelişen ve belirli bir anlam ifade eden değerler bütünüdür. Çoğu zaman içinde geliştiği toplumun toplumsal etkinliklerinin ürünü olan ve sürekli gelişen, geliştikçe kendini yenileyen ve yanlışlarını bünyesinden atan bu değerler bütünü, bireylerin yaşamını yönlendiren temel unsurdur. İnsanların öğrenme, araştırma, düşünsel ve sanatsal yönlerini ortaya koyma, evreni kendi yaşam koşullarını oluşturmak için değiştirme çabaları ile elde ettiği bulgu ve sonuçları başkaları ile paylaşma, bundan maddi ve manevi kazanç elde etme düşüncesi doğal olarak bu sürecin oluşumunda en başat rolü oynamaktadır.
Yaratılmış olan bütün bu değerlerin, olgu ve olayların bireylerin ve toplumun yaşamında bir anlam ifade edebilmesi için, her şeyden önce başkaları ile paylaşılması ve gelecek kuşaklara aktarılması gerektirmektedir. Bunu sağlayacak olan da iletişim araçlarıdır. Bu da iletişimin ikinci temel unsurunu oluşturmaktadır. İnsanın düşünsel ve toplumsal çabalarının bir sonucu olarak ortaya çıkan bilgi ve onun türevlerinin iletilebilmesi için insanlık hem onun gelişimine, hem de onun iletimine olanak sağlayacak araçların geliştirilmesi yönünde ortak bir çaba sarf etmiştir. Çünkü yaratılmış değerlerin, olay ve olguların aktarılması için önce ifade edilmesi ve sonra da ifade edilenin başkalarına aktarılması gerekmektedir. Bu da ancak iletişim araçlarının gelişimi ile olanaklı olmuştur. Dilin ortaya çıkışından internetin gelişimine kadar, tarihsel süreç içerisinde, geliştirilen bütün iletişim araçları, düşün ve sanat ürünleri ile olay ve olguların aktarılmasında önemli işlevlere sahip olmuştur. Gelişen iletişim araçlarının etkisi sadece bilginin aktarımı ile sınırlı kalmamış, aynı zamanda aktarılanın biçimini, niteliğini ve içeriğini de değiştirmiştir. Teknolojik gelişimler ve bunların iletişim alanında kullanımı ile birlikte, sözlü, basılı, görsel birçok düşün ve sanat ürünü iletişim yönteminin ve mesleğinin ortaya çıkmasına olanak sağlamıştır. Bir bilim ve meslek dalı olan iletişim, bu gelişmeler doğrultusunda kendini konumlandırmış, her dönem kendi kuramsal temellerini oluşturmuştur.
İletişim araçları iletişimin gelişiminde her zaman temel belirleyici unsur olmuştur. Çünkü iletişim araçları, kendi olanakları ve kapasiteleri doğrultusunda iletilecek olanın biçimini, niteliğini ve içeriğini doğrudan belirlemiştir. Tarihsel süreç içerisinde iletişimin sağlanmasında en temel unsur hiç kuşkusuz dildir. Semboller dizisi ve zihinsel etkinliklerin ürünü olan dil, düşüncenin gelişimi ve aktarılmasında temel aracıdır. Dil bütün iletişim araçları için vazgeçilmez bir niteliğe sahiptir ve onsuz bir iletişim ortamı ancak bir takım eksikliklerle varlığını sürdürebilir. Dilin gelişimi ile birlikte gelişmeye başlayan sözel bilgi aktarımı, her zaman büyük bir önem taşımış ve önemi hiçbir dönemde azalmamış, hatta bazı iletişim araçlarının temel bilgi aktarım yöntemi olmuştur. Ancak sözel iletişim yöntemi, aynı etkiyi bilginin saklanması ve gelecek kuşaklara aktarılmasında gösterememiştir. Özellikle bilgi birikiminin artması, aynı zamanda bunun saklanması ve aktarılması sürecinde sözel iletişimin yetersiz kalmasına ve kaydedilme zorunluluğunu gündeme getirmiş, bu da yazının bulunmasına neden olmuştur. BC IV bininci yıllardan kalma Uruk tabletlerinden ilk yazılı belgelerin Sümerlere ait olduğu anlaşılmaktadır. Yazı daha sonra bütün toplumlarda etkin bir biçimde kullanılmaya başlanmış ve sürekli gelişerek günümüze kadarki evrimsel sürecini devam ettirmiştir.
Yazının bulunması doğal olarak onun hangi ortama kaydedileceği sorusunu da gündeme getirmiştir. İlk başlarda doğal ortamdaki taşlar, kil tabletler, ağaç kabukları ve yaprakları, M.Ö. 3300'lü yıllardan itibaren papirüs bitkisinden elde edilen ve aynı adı taşıyan kâğıtlar ve M.Ö. 2。 yüzyıllardan itibaren de Bergama'da hayvan derisinden yapılan parşömen, yazı malzemesi olarak kullanılmaya başlanmıştır. Yüzyıllar boyunca önemli bir yazı malzemesi olan ve günümüzde de etkinliği önemli ölçüde devam ettiren kâğıt, ilk önce MS 105 yılında Çinli bir saray görevlisi olan Tsai Lun tarafından üretilip geliştirilmiştir. Semerkant'ta Arapların tutsak aldığı Çin savaş esirleri Araplara kağıt yapma sanatını göstermiştir. Harun El Reşit (764-809) 800 yıllarına dek Bağdat'ta, kağıt imal ettiriyor ve daha sonra da kağıtlar, Araplar aracılığı ile Bizans'a ve Akdeniz boyunca da İspanya'ya yollanıyordu. Nitekim Avrupa'daki ilk kâğıt fabrikası da kâğıdın bulunuşundan 1045 yıl sonra 1150 yılında İspanya'nın Valencia kentinde, Türkiye'de ise Yalova'da 1744 yılında İbrahim Müteferrika tarafından kurulmuştur.
Yazı ve yazı malzemeleri yaklaşık 4000 yıllık bir süreç içerisinde yaygınlık kazanabilmiştir. Bu sürecin en önemli özelliklerinden biri de bilgi, olay ve olguların elle kaydedilmesidir. Yaklaşık olarak yazının bulunmasından 4000 ve kâğıdın bulunmasından 700 yıl sonra 8. ve 9. yy.larda Çin ve Japonya'da kutsal metinlerin blok baskı yöntemi ile çoğaltılması amacıyla matbaa kullanılmaya başlanmış ve 1041 yılında Çinli Pi Seng, ayrı ayrı harfler dökerek baskı yapma tekniğini geliştirmiştir. Basım tekniğinde Uzak Doğu'da yaşanan bu gelişmelerden yaklaşık 500 yıl sonra Avrupa'da ilk matbaa 1444 yılında Gutenberg tarafından kullanılmıştır. Burada üzerinde durulması gereken önemli nokta, matbaanın yaygınlaşması hatta endüstrileşmesinde Avrupa'nın temel belirleyici olmasıdır. Rönesans'ın, aydınlanma çağının ve endüstri devriminin Avrupa'da ortaya çıkması, toplumun eğitim seviyesinin yükselmesi ve buna paralel olarak toplumun bilgiye olan gereksiniminin artması, doğal olarak bilgi kaynaklarına olan talebi artırmış, bu da basım tekniğinin gelişimini ve yaygınlaşmasını hızlandırmıştır.
Türkiye'de ise son derece ilginç ve düşündürücü sonuçlar ortaya çıkmaktadır. Her şeyden önce kâğıttan önce kullanılan yazı kayıt ortamları olan papirüs ve parşömen, Türklerin yaşadığı ve yurt edindiği bölgelerde bulunmuş ve kullanılmıştır. Yine aynı şekilde kâğıdın ve matbaanın ilk bulunup kullanıldığı bölgelerde de Türkler etkin bir şekilde yaşamaktadır. Ancak bu basım araç ve gereçleri, Türklerin yaşadığı bölgelerde etkinlik kazanamadan Avrupa'da kullanılmaya başlanmış ve birer endüstri haline gelmişlerdir. Türkiye'ye ilk matbaa İspanya'dan İstanbul'a göç eden Yahudiler tarafından, Avrupa'da kullanılmaya başlamasından yaklaşık elli yıl sonra 1493 yılında getirilmiş ve daha sonra 1567 yılında Ermeniler ve 1627 yılında da Rumlar tarafından kullanılmaya başlanmıştır. Osmanlı'da Müslümanlar tarafından ilk matbaa 1728 yılında İstanbul' da kurulmuştur. Gerek yabancılar gerekse Müslümanlar tarafından bunların dışında matbaalar kurulmuş ve bu matbaalarda eserler basılmış olmasına karşın, Osmanlı'da yayıncılık ancak 19. yy'ın ikinci yarısından itibaren etkinlik kazanmaya başlamıştır (Toplu, 2002, s.111 ). Osmanlı'da kâğıt fabrikasının da 1744 yılında kurulduğu dikkate alındığında, Türklerin hatta onların yönetimi altındaki bölgelerde, yazılı kültüre dayalı iletişim araçlarının toplumsal düzeyde etkinlik kazanamadığı, hatta bu yönde gereksinimin bile oluşturulamadığı söylenebilir. Bir başka deyişle basılı iletişim araçları hep Türklerin yaşadığı bölgelerde gelişmiş ancak ondan yararlanma ve onu içselleştirmede aynı ölçüde başarı sağlanamamıştır. Yerleşik kültürün bir ürünü olan yazının, göçebe toplumda yeterince etkinlik kazanması doğal olarak beklenemezdi. Buna bağlı olarak sözel kültürün toplumda etkin olması, yazılı araçlara olan gereksinimi azaltmaktadır.
Dünya'da ilk gazete 1609 yılında Avisa, Relation oder Zeitung ismi ile Almanca haftalık olarak Strasburg'da yayımlanırken (İnuğur, 1982, s.57) bundan yaklaşık 220 yıl sonra Osmanlı sınırları içerisinde- her ne kadar İstanbulda'ki Fransız Büyük Elçiliği 1796-1798 yılları arasında Fransızca Gazete yayımlasa da- Orta Doğu'da ilk gazete 1828′de Vaka-yı Mısrıyye ismiyle Kahire'de yayımlanmıştır. Günümüz Türkiye sınırları içerisinde yayınlanan ilk Türkçe gazete ise, 1831 yılında yayımlanmaya başlayan Takvim-i Vekayi'dir (Levis, 2000, 95). Gazetelerin ortaya çıkmasının, bilginin yayımı ve merkezi yönetimin düşüncelerinin taşra üzerinde daha etkin hale gelmesi açısından önemli işlevleri olmuştur. Birey ve gruplar daha önceleri çoğu kez sözel olarak ve içinde bulundukları ortamdaki bilgilere erişebilirlerken, gazetelerin ortaya çıkması ve yaygınlaşması ile bu sınır genişleyerek bölgesel ve/veya ülkesel boyuta ulaşmıştır. Bununla birlikte gazeteler daha güncel bilgileri okuyucularına ulaştırmaya başlamışlardır. Gazetelerin ortaya çıkması ve yaygınlaşması, aynı zamanda merkezi iktidar açısından bazı avantaj ve dezavantajları da beraberinde getirmiştir. İktidarlar çıkardıkları ya da destekledikleri gazeteler aracılığı ile ilk kez güçlü propaganda aracına sahip olmuşlardır. Ayrıca merkezden taşraya doğru yoğunlaşmaya başlayan bilgi akımı sayesinde, merkezi bakış açısı bütün toplumsal kesimlere benimsetilmeye başlanmıştır. Buna karşın, merkezi iktidara karşı olan güçler de kendi düşüncelerini yayma açısından daha güçlü iletişim aracına sahip olmuşlardır. Doğal olarak bu da sansür uygulamalarının daha etkin bir şekilde uygulanmasını gündeme getirmiştir. İletişim açısından düşünüldüğünde, gazeteler özellikle yazılı kültürün gelişip yaygınlaşmasında önemli bir işleve sahip olmuştur.
Gazetelerin yaygınlaşması, ulusal hatta uluslararası ölçekte birer iletişim aracı haline gelmesi, doğal olarak aktarılacak bilgi ve haberlerin de aynı düzeyde ele alınmasını zorunlu kılmıştır. Gazetelerin kurumsal olarak dünyanın her yanındaki haber ve olayları tek başlarına elde etme olanağının bulunmaması nedeniyle bu alanda faaliyet gösterecek kurumların ortaya çıkmasına neden olmuş ve haber ajansları kurulmuştur. Dünya'da ilk haber ajansı 1835 yılında Agence Havas (Törenli, 2005, s.76) adıyla Paris'te kurulurken, Türkiye'de Anadolu Ajansı'nın temelleri 1920 yılında atılmıştır (Bengi, 2002, s.4).
Yazının bulunması ile başlayan ve yaklaşık 5.000 yıldan fazla bir zaman dilimi içerisinde etkin hale gelebilen yazılı kültür geleneği, 19. yy.'ın son çeyreğinden itibaren hem kendi gelişimine katkıda bulunacak, hem de kendine rakip olabilecek yeni iletişim araçları ile karşı karşıya kalmıştır. Fotoğrafın, 1839 yılındaki icadından sonra, kitap, gazete vb. gibi basılı iletişim araçlarında, yazının yanında görselliğin daha etkin bir biçimde kullanılması ve enformasyonun okuyuculara daha çekici bir biçimde aktarılabilmesi olanaklı hale gelmiştir. Fotoğrafın gelişimi, yazının yanında ilk kez yeni bir iletişim aracının ortaya çıkması açısından da son derece önemlidir.
Bu süreç içerisinde telgraf ve telefonun gelişimi, iletişime yeni bir boyut ve içerik kazandırmıştır. 1844 yılında Samuel Mors'un geliştirdiği özel bir alfabeyle (Mors Alfabesi) kodlanmış elektrik sinyallerinin alıcı ve verici arasında kurulan kablo bağlantısıyla uzak mesafelere gönderilmesine olanak sağlayan telgraf (Törenli, 2005, 70), iletişim hızının artırılması ve yeni bir boyuta taşınması konusunda etkin rol oynamıştır. Bununla birlikte 1899 yılında Marconi tarafından ilk telsiz telgraf haberleşmesi Manş üzerinde gerçekleşmiştir. Telgrafın gelişimi, iletişimin boyutunu yerellikten ulusal ve uluslararası ölçeğe taşırken, aynı zamanda gazetelerin haberleri daha güncel elde etmelerine ve içeriğini zenginleştirmelerine olanak sağlamıştır. Telgraf askeri alandan yönetime, ticaretten gündelik yaşama kadar toplumsal yaşamın diğer alanlarını da doğrudan etkilemiştir. Türkiye'de ilk telgraf hattı 1847 yılında İstanbul Edirne arasında döşenmeye başlanmış ve hizmete 1854 yılında girmiştir (Paçacı, 2006).
Telgrafın bulunuşundan yaklaşık 30 yıl sonra 1876 yılında, bir başka telli iletişim aracı olan telefon ilk kez insan sesini bir boyuttan başka bir boyuta taşımayı başarmıştır. Bu, iletişim tarihinde yeni bir dönemin açılmasına, sözel kültürün etkinliğinin tekrar artmaya başlamasına neden olmuştur. Türkiye'de ise ilk telefon kullanımı 1908 yılında gerçekleştirilmiştir. 20。 yüzyılın başında 1906 yılında Aubrey Fessenden, Massachusetts'ten Atlantik Okyanusu'ndaki gemilere radyo dalgaları üzerinden insan sesini ileterek telsizin gelişimine olanak sağlamıştır (Atabek, 2001, 72). Özellikle askeri alanda ve ticari alanda önemli işlev üstlenen telsiz, herhangi bir hatta bağlı kalmadan sesin aktarılabilmesi açısından oldukça önemlidir.
19. yy.'nin ikinci yarısından itibaren telgraf, telefon ve telsiz teknolojisi alanındaki gelişmeler doğrudan birer kitle iletişim aracı olmasalar da, 1920 yılında ABD'de gerçek anlamda yayın hayatına başlayan Radyo'nun öncülüğünü yapmışlardır. Türkiye'de ise ilk radyo yayını 1927 yılında İstanbul ve Ankara'da yapılmıştır (Kocabaşoğlu, 1980). Radyo yayıncılığını kendinden önceki kitle iletişim aracı olan gazetelerden ayıran en önemli farklılık, birinin yazılı diğerinin ise sözel kültürün ürünü olmasıdır. Radyolarda gazetelere göre daha güncel bilgi edinme olanağı ortaya çıkmış, dinleyiciler daha kısa zamanda enformasyona ulaşabilir hale gelmişlerdir. Radyoların, gazetelere göre başka bir avantajı da müzik vb. eğlencelerin ilk kez bir kitle iletişim aracında yayınlanabilmesine olanak sağlamasıdır.
Ancak, sesin yanında görselliği de kapsayan televizyon yayıncılığının etkisi çok daha fazla olmuştur. Televizyon yayıncılığının başlangıcı konusunda farklı tarihsel yaklaşımlar söz konusudur. Cavalier ilk televizyon yayıncılığının BBC tarafından Londra'da 1928 de ve Jeanneney ise aynı kurum tarafından ve aynı yerde 2 Kasım 1936 yılında başlatıldığını belirtmektedir.
Türkiye'de ilk televizyon yayını İTÜ tarafından 1952 yılında başlatılsa da, asıl televizyon yayıncılığı TRT tarafından 1968 yılında başlatılmıştır (Yanatma, 2008; Aziz, 1998). Televizyon yayıncılığı kendinden önceki tüm eğlence ve haberleşme yollarını, geleneksel kurumlarımızı ve sosyal ilişkilerimizi tümden değiştirmiştir. Televizyonun, sesin yanında görselliği de içermesi onu daha izlenebilir hale getirirken, özellikle sinemanın mekânsal bağımlılığını bir ölçüde de olsa yıkmış ve bunu evlere taşımıştır. Bununla birlikte televizyonda görsellik ve sesin birlikte sunulması, elde edilen enformasyonun daha kalıcı olmasına olanak sağlamıştır.
1948 yılında ilk kez ABD'de uygulamaya konan kablo tv uygulaması (Atabek, 2001, s.83) televizyon yayıncılığında çok sayıda yayın kanalı için bir sorun haline gelen frekans sorununu çözmek için kullanılan bir yöntemdir. Türkiye'de ise ilk kablolu tv yayınları 1980 yılında İstanbul'da Ortadoğu Video İşletmeleri ve Ankara'da Irmak Video Şirketi tarafından o zaman için tek televizyon kanalı olan TRT Televizyonuna ek olarak videobantlarından film yayınlarının kablo ile dağıtılması ile başlanmıştır. PTT ise ilk kablolu tv yayınını 1989 yılında Ankara'da Çankaya Oran Sitesi'nde deneme amaçlı olarak başlatmıştır.
Türkiye'de matbaa ve onun ürünleri dışındaki diğer teknolojik araçların, ortaya çıkışından en geç 15-20 yıl sonra kullanılmaya başlamasına karşın, kablolu tv'nin yaklaşık kırk yıl sonra gündeme gelmesinin iki nedeni vardır. Bunlardan birincisi televizyon yayınlarının uzun yıllar TRT'nin tekelinde olması ve tek kanalla yayın yapılması -Türkiye'de ilk özel televizyon 1990'lı yılların başında yayın hayatına başlamış ve daha sonra yaygınlaşmıştır- ve ikincisi de telekomünikasyon alt yapısının yine 1990'lı yılların başına kadar gerek teknolojik olarak, gerekse yaygınlık anlamında yetersiz olmasıdır.
Bu gelişmelerle birlikte 1979 yılında, ilk defa İngiltere'de televizyon kanalları üzerinden yayınlanmaya başlanan teleteks yayıncılığı, haberlerin yine televizyonlar üzerinden yazılı olarak erişilebilmesine olanak sağlamıştır. Aynı dönemde kullanılmaya başlanan videoteks yayıncılığı ise, etkileşimli televizyon yayıncılığının öncüsü olmuştur. İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra ortaya çıkan uzay yarışı uydu teknolojilerinin gelişimine önemli katkı sağlamıştır. Gelişen bu uydu teknolojileri daha sonra her türlü iletişim teknolojilerinin ve kitle iletişim araçlarının yayımında etkin bir biçimde rol oynamıştır. Günümüzde uydular, iletişimin boyutunu belirleyen temel araçlardır.
Gazete, radyo ve televizyon ortaya çıktıkları dönemden itibaren birey ve toplumun gelişiminde önemli işlevler üstlenmişler, her araç kendi okuyucu, dinleyici ve izleyicisini oluşturmuştur. Hatta kitle iletişim araçları, kendinden sonra gelenleri kendi varlığı için bir tehdit unsuru olarak algılamışlardır. Ancak kitle iletişim araçları, gelişmeleri takip ederek, yayıncılık politikalarını gözden geçirerek ve içeriklerini zenginleştirerek varlıklarını sürdürmüşlerdir.
1990'lı yıllardan itibaren internet ve sayısal yayıncılık alanındaki gelişmeler, kitle iletişim araçlarının mevcut yayıncılık anlayışını ve politikasını ve içeriğini tümden değiştirmiş, tek bir ortamda hepsini erişilebilir kılmıştır.
Sovyetler Birliği 4 Ekim1957 tarihinde uzaya ilk kez Sputnik adında insansız bir araç göndermiş, ABD teknolojik yarışta üstünlüğü ele geçirmek amacıyla, 1969 yılında ARPANET'i (Advanced Research Projects Agency Network) kurmuştur. Kuruluş'un temel amacı, ülkedeki askeri ve akademik birimler arasındaki çalışmaların koordinasyonunu sağlamak, işbirliğini artırmak, bilgi alışverişini gerçekleştirmek ve kurumlar arasında etkin bir iletişim ortamı yaratmaktır. 1972 yılında bu ağ içerisinde ilk kez e-mail gönderilmiş ve 1973'te de ABD dışında, İngiltere'deki Londra Kolej Üniversitesi ile ağ üzerinden bağlantı kurulmuştur. 1986 yılında Ulusal Bilim Kuruluşu güçlü bir ağ yapısıyla (NSFnet) ARPANET'e bağlanarak bugünkü alt yapının oluşumuna zemin hazırlamış ve 1995 yılından itibaren ticari kuruluşları da kapsayacak şekilde genişleyerek, internet adı verilen ve ağların ağı olarak adlandırılan bilgi ağı ortaya çıkmıştır.
Günümüzde “yeni medya” olarak adlandırılan sürecin ortaya çıkmasını olanak sağlayan bir başka etmen de dijital yayıncılığın gelişimidir. Metin, ses, görüntü, fotoğraf vb. her türlü enformasyonun elektronik ortamda aktarılmasına olanak sağlayan ve dijital yayıncılık olarak adlandırılan gelişme, geleneksel medyadan farklıdır ve tamamen bilgisayar teknolojisi temelinde çalışmaktadır.
Dijital yayıncılığın gelişimi ve yaygınlaşması doğal olarak ilk başta yazılı enformasyon alanında gözlenmiş, 1983 yılında Amerikan Kimya Kurumu dergilerin elektronik tam metinlerini bir ticari şirket aracılığı ile hizmete sunmaya başlamıştır. Ancak internet ve diğer akademik ağlar aracılığı ile gerçek anlamda elektronik yayıncılık yapma projeleri 1989' da meydana gelen “soğuk füzyon” olayından sonra hız kazanmıştır. Grafik, görüntü vb. enformasyonun dijital ortama aktarılması yönündeki çalışmalar 1960'lı yıllara kadar uzanmaktadır. Ancak yazılı metinlere göre çok daha fazla kapasitede işlem yapılmasını zorunlu kılması nedeniyle, bu alandaki çalışmalar, 1990'ların başında, bilgisayar teknolojisindeki mikroişlemcilerin gelişimi, işlem hızı ve kapasitelilerinin artması ile birlikte etkinlik kazanabilmiştir.
Elektronik ve internet yayıncılığının basın sektöründe ilk uygulamaları ABD'de ortaya çıkmıştır. 1995 yılında ABD'de sekiz büyük gazete, çevrimiçi olarak, baskıya hazır gazete sayfalarını anında okurların bilgisayarlarına aktarmak amacıyla bir araya gelerek gazete yayımcılığında sanal dönemi kurumsal düzeyde başlatmışlardır. Bu gelişmeyi izleyen aşamada diğer ülkelerdeki gazeteler de (Der Spiegel, USA Today gibi) İnternet'e girerek sanal versiyonlarını yayımlamaya başlamışlardır. Türkiye'de internet ortamını kullanarak geleneksel basından çevrimiçi yayıncılığa ilk adımı Temmuz 1995 yılında Aktüel Dergisi atmıştır. Onu hemen ardından Ekim 1995'de Leman Dergisi izlemiştir. Ülkemizdeki gazeteler arasında çevrimiçi yayıncılık uygulamalarına ilk başlayan medya kurumu ise 2 Aralık 1995 tarihi ile Zaman Gazetesi olmuştur.
Dijital yayıncılığın gelişimi, enformasyonun yayımından eğlenceye kadar toplumsal yaşamın hemen hemen bütün alanlarını etkilemiştir. Bilginin yayımı, depolanması ve erişiminde enformasyon merkezleri eski ağırlıklarını kaybederlerken, internet sayesinde oluşan enformasyon otobanları sayesinde, bireyler uluslararası düzeyde daha fazla bilgiye erişebilir hale gelmişlerdir. Kamu hizmetlerinin elektronik ortama aktarılması sayesinde, sağlıktan eğitime kadar birçok hizmet daha etkin ve daha verimli bir şekilde e-devlet kapsamında verilmeye başlanmış, vergiler ve her türlü ödemeler internet ortamında ödenmeye başlanmıştır. Bilginin elektronik ortamda sunumu ve erişimi sonucunda hizmeti sunan ve hizmeti alanlar arasında oluşan 'karşılıklı etkileşim', geleneksel yönetim biçiminin evrilerek 'karşılıklı yönetim' anlayışına dayalı bir demokratik düzeni yapılandırmaya başlamıştır. Kamu kurum ve kuruluşları dâhil olmak üzere iktisadi, ticari, sağlık, eğitim, kültürel vb. bütün birimlerdeki merkezi yönetim algılayışı terk edilmiş ve dağınık yapılı (âdemi merkezi) yönetim düşüncesi etkinlik kazanmıştır. İnternetin gelişimi ile birlikte küreselleşme olgusu iktisattan hukuka kadar toplumsal yaşamın hemen her alanında etkin olmaya ve bunun sonucu bütün düzenlemeler bu çerçevede yapılmaya başlanmıştır. Uluslararası düzenlemeler, yerel uygulamalardan daha fazla etkin hale gelirken, çok uluslu şirketlerin ve örgütlerin ülkelerin karar mekanizmalarındaki ağırlığı daha da artmıştır. Ancak bütün bu gelişmelerde enformasyonu ve teknolojiyi yaratan ülkeler, aynı zamanda o alandaki uluslararası düzenlemelerin oluşturulmasında etkin bir şekilde söz sahibi olurken, alıcı konumundaki ülkeler ise genellikle kararları uygulamakla karşı karşıya kalmışlardır.
İnternet ve dijital yayıncılık alanındaki gelişmeler medya kurumlarının işleyişinde, örgütlenme yapısında ve kendi aralarındaki ilişkilerinde önemli değişiklikler yaratmıştır. Dijital teknik ve çoklu yayıncılık sistemleri geleneksel medyanın (gazete, televizyon, radyo vb.) ulusal egemenliğine henüz bir son vermiş olmasa bile, gücün dağılmasına yol açarak sistemin yeniden yapılandırılmasını zorlayan yeni bir dönem başlatmıştır.Tarihsel süreç içerisinde ortaya çıkan her yeni iletişim aracı var olan ve kurumsal bir kimlik kazanmış medya için bir tehdit olarak algılanmıştır. Ancak uygulamada, yeni iletişim araçları, var olanı tehditten ziyade çoğunlukla işbirliğini ve ortaklık koşullarını sağlayacak ortamın oluşumunda önemli işlevler üstlenmişler, hatta enformasyonun yayımında aynı kaynaklardan yararlanmışlardır. Ancak yeni medya düzeni olarak adlandırdığımız süreçte köklü değişikliklerin oluştuğu görülmektedir.
Geleneksel ve yeni medya arasındaki en önemli temel farklılıklardan biri örgütlenme ve işleyişte ortaya çıkmaktadır. Geleneksel medyada, güçlü bir örgütlenme ve sermayenin yanında, bina, matbaa vb. gibi her türlü alt yapı koşulları ile enformasyonun toplanmasından onun okuyucu, dinleyici ve/veya izleyiciye aktarılmasına kadarki süreç içerisinde yer alacak teknik donanımlı, deneyimli ve nitelikli personele gereksinim duyulmaktadır. Özellikle basılı medyadaki sayfa sınırlamaları, medyanın gerek kendi muhabirleri, gerekse bölgesel, ulusal ve uluslararası ajanslardan elde ettiği haberlerin seçimi ve okuyucuya aktarımında etkin bir karar mekanizmasının oluşturulmasını zorunlu kılmaktadır. Yöneticilerin ve patronlarının düşünce yapısı ve dünya görüşü haberlerin seçiminde etkin biçimde belirleyici olmakta, olay, olgu ve enformasyon onların bakış açıları doğrultusunda okuyucuya aktarılmakta, bu da sansür başta olmak üzere bir takım kısıtlamaları gündeme getirmektedir. Ayrıca yine klasik medyanın etkin olduğu dönemlerde siyasi erkin sansür uygulamaları, medyanın kurumsal yapısı nedeniyle, daha etkin bir şekilde uygulanabilmektedir.
Eski teknolojiler birkaç azınlığın çoğunlukla iletişim kurmasına izin vermekte, çoğunluğun istek ve beğenileri azınlık tarafından belirlenmektedir. Yeni teknolojiler ise çoğunluğun kendi istediği enformasyona ulaşmasına izin vermektedir. Eski iletişim teknolojileri üretici merkezlidir ve aynı iletişim içeriğini bütün izleyiciler için sağlamaktadır. Yeni iletişim teknolojileri ise kullanıcı merkezlidir ve bilgisayarın hafızasındaki enformasyona erişim biçimi çoklu kılınmıştır.
İnternet ve dijital yayıncılığın belirleyici olduğu yeni medya düzeninde ise, iki farklı görünüm mevcuttur. Birincisi medya, geçmişe kıyasla, finansal kaynak, alt yapı koşulları ve personel bakımından çok daha az yatırımla etkin, güncel ve kapsamlı yayın yapma olanağına sahiptir ve ulusal hatta uluslararası boyutta etkili olabilmektedir. Bu bir bakıma yerelin ulusal ve/veya uluslararası ölçekte kendini ifade edebilmesi olanağını sağlamaktadır. İkincisi ise, gazete, radyo ve televizyon gibi her türlü medya yayıncılığında ortaya çıkan tekelleşmenin çok daha güçlü bir medya yapısının ortaya çıkmasına neden olmasıdır. Bu da iktidarlar ve toplum üzerine çok daha etkin ve yönlendirici bir ortamın oluşmasına, olay ve olguların olduğu gibi aktarılmasından ziyade, içeriksiz, popülerleşmiş, yönlendirilmiş, hatta çoğu zaman sansürlenmiş bir yayıncılık anlayışının gelişmesine neden olmaktadır. Farklı ekonomik ve çıkar gruplarının elinde bulunan medya kuruluşları, aynı olayı kendi bakış açıları çerçevesinde okuyucu, dinleyici ve izleyicilerine aktarmakta, birey ve/veya toplum da çoğu zaman bu oluşan enformasyon kirliliği içerisinde ya verilene kendi değer yargıları çerçevesinde inanmakta, ya da doğrusunu araştırma yolunu tercih etmektedir. Bununla birlikte toplumdaki çıkar gruplarının çok daha fazla ayrımlaşması nedeniyle birey ve toplumlar her koşulda daha fazla enformasyona erişebilir hale gelmiştir. Ayrıca birçok sivil toplum örgütü ve çıkar grubu, internetin enformasyonun erişiminde sağladığı yeni olanaklar sayesinde, üyelerine ve diğer toplumsal kesimlere bilinçlendirme konusunda daha etkin bir şekilde rol alabilmektedir.
Günümüzde medya iki farklı görüntü ile karşı karşıyadır. Bunlardan birincisi çoğunlukla ticari amaçlar çerçevesinde üretilmiş, dünyayı tek tipleştirmeye yönelik ve neredeyse yerel kültürü yok etme gücüne sahip yayıncılık anlayışının etkin olması halidir. İkincisi ise, iletişim ve yeni medya olanakları sayesinde, yerel medyanın gücünün uluslararası boyuta taşınabilmesi ve bunlarla her türlü kültürel değerin, bilgi birikiminin, olay ve olguların kendi dışındaki dünyaya ulaştırılabilme olanağının yakalanmış olmasıdır. Yeni iletişim ortamı, tekelleşmenin getirdiği dünyanın tek tipleştirilmesi yönündeki olumsuzlukları giderme açısından önemli avantajlar sağlamaktadır.
Geleneksel ve yeni medya arasındaki en temel farklılıklardan biri enformasyonun yayımı sürecindeki güncellik, hız ve etkileşim alanlarında ortaya çıkmaktadır. Geçmiş dönemlerde, gazeteler yayınlandığı anda bir önceki günün haberlerini aktarabilme şansına sahipken, televizyonlar haber ve görüntüleri, yayın merkezine ulaştığı anda izleyiciler ile paylaşabilmekteydi. Günümüzde, internet ortamında yayınlanan gazeteler Web sayfaları aracılığı ile, televizyonlar da canlı yayınlarla dünyanın herhangi bir yerinde meydana gelen olayları anında okuyucu ve izleyicilerine aktarabilmektedirler.
(devamı 2. bölümde)
相關文章：
İletişim Teknolojilerinin Gelişimi II
2009年6月16日由管理員
Kategori Medya Seminerleri , İletişim Teknolojileri
（第二部分）轉移到信息，內容，性質和另一個因素，決定傳統媒體和新媒體之間的差異轉帳形式的大小。 書面和視覺信息都在過去的時期，新的媒體環境，在同一文件移動和/或靜態圖像，聲音，影片，照片，圖表等的唯一印刷的報紙。 可以與文本的讀者。
數字媒體和更大量在這個過程中書面形式提供的優點，被稱為多媒體可視信息呈現給讀者。 另一個這樣的環境功能，用戶可以輕鬆地geçebilmeleridir從知識。 新聞在互聯網上的報紙，網站等發表的文章中使用的來源。 正在建立電子聯繫，使信息的真正來源，以達到讀者和為他們提供了審查。 此外，時間評論有關的文章和電子郵件地址和獲取信息提供給在互動環境的關係（布倫森，2001年，第74頁）。 其他相關信息，以便讀者能，並在當時獲得不同的意見可以使一個健康的評估。
新媒體環境，效果並不只限於新聞，廣播電視創造了最大的變化。 衛星電視，數字和數字有線廣播，再加上電視，廣播和出版物訪問與互動的軟件供應商創建 paylaşılabilmektedir（史密斯，2002年，第26頁）包數百個用戶的發展。 這場革命的影響，不僅不意味著更多的電視和無線電廣播，以及出版的世界舊觀念，而不是單一的基礎上，選擇和選擇，使一個更好的出版環境發展（格雷厄姆，2002年，第30頁）。 具體指標的發展，出版這台電視。 廣播商組織電影院，娛樂，體育，紀錄片，雜誌等。 類型的方案，準備不同的受眾群體他們在不同的包市場的產品。 這種發展是在與利益超過一般節目播出監測和評價不同選擇特定的地區受眾線，同時提供了機會，傳媒業創造機會，增加收入。
這也是另一種元素，它定義的過程中，所有的媒體，可在互聯網上訪問的類型。 直到不久以前，在報刊，電台，電視台報紙也按照自己的車輛 edilebilmekteydi分開。 信息技術和互聯網的發展，這三種媒體的計算環境中，並提供電子獲得必要的工具來監視他們還需要淘汰。 不同類型的媒體對自己的媒體工具可用了，自然對自己的未來重新討論，甚至引起了這些技術鑑定在單一環境的過程。 對報紙，廣播和電視節目的未來完全消失，或許，甚至出版，可以更大程度上受到保護的格式，但必要的環境和工具，以跟踪他們完全接受改變。
媒體，IT和數字技術進來，他們的融合，多媒體應用，顯示了具體的方式本身。 對超出界限的多媒體應用媒體活動的效果，培訓，市場營銷，知識轉讓，推廣和傳播的領域如計算機遊戲等。 多媒體教育，遠程和/或CD為基礎的培訓計劃，準備，研討會和會議，公佈了對課文的有效利用（糖，2005年，第181頁）。
然而，企業界，國家和國際層面上，更多的信息，以配合日益增加的競爭條件的步伐需要它，媒體，包括人員和機構的知識，需要更多的互動。 這增加了商業社會對媒體的興趣。
所開發的電子廣播，出版，存檔和獲得他們提供的最重要的好處之一就產生了。 古典時期的出版，印刷，相關機構口頭和視覺領域的出版物和/或信息中心的檔案，特別是在報紙上被歸檔。 當然，一個歸檔文件所需的空間很大，這也意味著，有關機構和組織，許多新的負載。 此外，獲得這些出版物的任何，但即使將有關檔案被sağlanabilmekte得到必要的許可。 然而，數字廣播和互聯網，隨著歸檔的需要，發布和訪問的發展，許多新的可能性已經出現。 新媒體環境下，有關機構和組織，以及電子媒體出版物arşivleyebilmektedir更小的場地。 這也提供了一個經濟顯著回報。 電子出版，與前幾期的範圍內提供了無與倫比獲得出版物，檔案環境顯著的優勢。 尤其是谷歌，雅虎等。 立即通過搜索引擎，如出版物，歸檔環境，無障礙即使geçirilebilmektedir檢討關於這個問題的其他出版物。 而在過去的訪問從打印harcanmaktaydı小時甚至數天公佈。
發展互聯網和數字廣播，廣播，尤其是下一個不同規模的運輸，並提供在增加功能方面顯著優勢。 今天，報紙，廣播電子媒體已經不只是在相同的格式，NTVMSNBC，CNNTURK，CNN，BBC等。“當主流新聞網站，以及正在建立。 這個新聞網站，國家和國際一級發生的事件立即傳達給讀者。 除了按主題 dizinlenmekte和讀者這些發展正在轉向更迅速地在各自的領域。 雅虎，谷歌和Alta Vista和分組索引網站創建如需要最新，並允許直接訪問相關的信息過去。 網站創建和討論中的不同方法的出現自己的媒體，以及讀者積極反映在這一領域實現了自己的看法（Kırçıl，號第2 - 3）
優勢的新媒體訂購
電子，隨著互聯網和數字廣播衛星和蔓延發展，傳媒界起到了關鍵作用，減少支出。 印刷，視聽媒體，以保證出版物的經典時期無障礙，技術有這麼多的人必須做出廣泛的投資權力，而有限的可能性，現在有機會做一個更有效的發布。 例如，在過去的國家（共同），報紙，只有40的新聞採編％的總成本，寫作，並劃分成戲劇化。 剩下的印刷，銷售及分銷開支分別為 60％，這是會，與網絡新聞淘汰（Kırçıl，第1版）。 再次，衛星廣播電視技術和互聯網的發展以及減少對大陸大規模的科技基礎設施的需要，同樣的方式。
另一項新的通信環境優勢，可用性和出版物的傳播。 在過去，主流媒體，包括出版物的供應一直存在一定的局限性。 然而，今天，包括當地媒體報導，在線和通過衛星，這在書面，視聽媒體廣播可以被訪問，在國際水平。
廣播媒體的各類有效監測審訊，民主化和更多的機會獲得信息的可能性方面的主要優勢。 讀者和/或觀眾，在過去的事件和事實，用有限的貫徹出版物，而且往往是唯一的辦法 edebilirken bilgilenirken，今天在無障礙和有關可追溯性的信息是廣播方面很多，而且變得更加方便。 這一發展事件觀眾致謝，跟踪和評估的事實和不同觀點的評論。 此外，由一些政治事件和事實，甚至engellenemese，線條，操縱的研究已成為更容易學習，通過不同的渠道。 經歷了在媒體濃度場，儘管社會上規模由以前的時期無法比擬的，是與市民分享了不同的觀點。 這提供了媒體的民主化顯著的貢獻。 換句話說，以前沒有能夠表達通過媒體和許多利益和壓力團體，包括互聯網本身，由於與市民溝通的新媒體更可以分享他們的意見。
對於媒體的民主化的努力，他還體現在其公司的身份，在這方面的經典中央管理的做法，開始將在分散的角度來看框架內解決。 新的通信環境中，能否在媒體中心廣播，提供許多自然使人難以集中管理的傳統做法。 然而，廣播媒體的競爭環境的影響，在經濟從新聞到娛樂 spesifikleşmesi運動幾乎在每一個領域，考慮到這方面的出版物，這些人在負責管理水平有更大的發言權。
由新的通信環境，媒體組織，不同的讀者和觀眾的個人資料提供的另一個優點，並有適當的渠道，廣播在這方面的能力。 對許多傳媒機構，體育，新聞，文化等方面的技術可能性感謝。 專門領域也可以有不同的廣播頻道和與國家和國際相關領域的觀眾可以共享各種活動。
之一，在媒體技術發展的最重要影響，從而增加在該地區訪問的方式，使國家，甚至國際範圍內各種價值的當地媒體的力量。 古典時期，通常是媒體中心啟用各省有一個信息和新聞和各種活動，以當地規模單向流動 olmaktaydı拉第二個計劃。 中心和這些努力的文化價值觀強加範圍商業用途，當地的價值觀是自然導致推第二個計劃。 這個過程一直持續到今天更強大和優勢。 然而，這種發展是新的媒體環境，甚至diyemese，當地的價值觀和觀點提供了一個獲取全國乃至國際範圍內允許。 互聯網和衛星廣播，全國甚至國際範圍內，不少當地媒體訪問的減值扣除，以及各種信息的建立是區域規模已經成為訪問。 現在主要的問題是沒有技術的缺點，甚至財務不可能性，專業人士，以及與此觀點是體制結構尚未oluşturulamamış。 這使得共享的發展將提供市民，當給定一個如所有地方，地區問題以及各種通過議程的價值，並檢查他們的觀點 açılarınca自己的觀點。
Medyacılığı與互動的公眾意識和互聯網已經變得更容易識別用戶配置文件。 通過這種方式，相互交流和互動出版已經出現。 讀者和/或觀眾和旅遊的需求更有效地iletebilirlerken，廣播組織的機會，審查用戶的批評取得了一致的出版物更多。
一個由媒體出版物提供新秩序，在過去的一大優勢，如同時進行訪問的消失要求。 感謝讀者和觀眾，特別是互聯網和圖文廣播任何新聞項目有逃稅的可能性幾乎沒有。 此外，在過去的個人，也沒有國家或在世界任何地方的時期，一個事件的發生可以對他們學習過程中的評價。 此外，它可以執行沒有太多的精力。
改變互聯網的新聞性，今天的媒體已經改變了員工的定義。 媒體的員工，特別是隨著管理員的位置，必須得到更好的裝備。 不僅具有專業知識，技術設備和參與決策過程的有效，員工應具備的路由責任。 另一方面，電視，廣播，報紙和互聯網網站，大媒體集團的各種信息，是廣播機構的道德都能夠使用所有。 因此，對於每個記者到一家出版公司工作，沒有太多的必要性。 因此，媒體公司，只能由記者提供的任何消息，人手少受聘於所有媒體出版物和出版。 然而，員工是不可能說，他們的努力得到滿足，以相同的程度。
可見，上述所有發展，新媒體環境中起著重要作用，降低成本，同時提高其性能。 由於科技的融合，並可以對任何文件監察為所有媒體共同的平台，沒有任何一種媒體的限制，以另一種媒介可以運電子化。
缺點是新媒體訂購
其中的媒體和員工的壓力新秩序的最大缺點。 發展互聯網和衛星廣播，傳遞信息，並提供進入許多新的，這導致了許多人，縮小業務領域的機構。 特別是隨著壟斷，報紙，電台和電視台廣播，如您有許多組織媒體之一，新工藝的出現，他們的信息是所有媒體刊物，當然，導致在這一領域工作的專業人員人數有所下降。 面對媒體工作者，也許是進一步的問題，可能比有失業只是在對評級和跟踪性和專業的方法範圍的一切，危險是忽視的原則。 這往往忽視了職業道德規則，而“更可追溯”被作為事業的基本原則處理。 換句話說次以上，但也意味著更多的廣告和利潤，同時也推動原則出版的第二個計劃和職業身份。
逐步加大對社會組織的媒體的影響，國家和國際水平，處於強勢地位，以及其他商業和工業是造成凝結在媒體壟斷經營企業的利益。 這些組織，通過購買現有或開發新媒體的媒體，作為一種施加政治壓力的因素在政府和社會的它，以便轉交這些評估新聞各類，幾乎任何東西，在很大程度上，支持媒體所有者的利益進行了討論。 此外，這些組織，產品和服務的廣告在其他領域，他們有，如果通過媒體和開展媒體構成對其他競爭企業不公平競爭的必要。 這些發展，自然引出了媒體遠離自己的目標和目標。 然而，大眾媒體，社會現實，而不是控股的經濟和政治媒體的力量的方式，反映了其各自所有者的意願，媒體的聲譽降低了對群眾的影響。
新媒體秩序，各種信息的速度和先前難以想像的訪問量的設施水平，但是，帶來了一個團隊的問題。 出版了一個過去時代的理解，信息書面轉讓由董事會審查和讀者和/或作為轉移決定的基本原則，觀眾的公共和/或廣播，而今天，本次會議中宣布，此舉第一的觀念，是最快的。 當然，這些應用往往是不完整甚至不正確的信息傳遞給公眾的事業。 此外，信息技術，通過傳輸設施，一些人和機構的感謝，提供信息的事件以外的方式，或通過操縱報價。 所有這些事態發展，媒體需要按照互聯網環境的發展，和人民誰調查，大約在不同enformasyonla匹配相同的事件，並提出了一個問題，其中可以是真實的。 環境或不正確的信息是人們接受這個事實，或施加更多的精力來了解真相。
當今的媒體結構中最重要的問題之一，而忽略了版權的權利，或未經出版完成。 許多媒體，沒有任何研究和發送記者，國家和國際媒體繼起的任何消息來源顯示，收集並提供araştırmasıymış它的讀者。 有時即使是同一問題的不同消息來源傳達給公眾，重新評估和轉移作為原始habermiş給讀者。 換言之，非特定的，但在互聯網上依賴開始開發媒體的理解。 這自然會侵犯版權的權利，而不是破壞尊重勞動，更多的破壞是造成職業道德的原則（班吉，2002年，SS - 2 - 3）。 媒體組織，沒有任何機會收集這一消息的努力，但也是最強的國家轉移，化學家向公眾，導致自己國家的問題不容忽視。 承諾資源，使無需支付專利費的媒體和廣播，從這個來源的收入是很難離開的新聞機構。
對新媒體環境中的最大缺點之一，水土流失造成對當地文化價值，相反，法官的使消費型文化的看法。 其他電影序列，雜誌節目，娛樂節目，讓很多視覺程序，個人家庭，社區，學校等。 他們收購的各種破壞的背景，而是形象和品牌價值，在法官的看法使得dışlanılan耗盡。 換句話說，媒體和其他社會因素阻礙了個人身份的形成。 這是基於對自然的消費觀念帶來的脫穎而出。
結論與建議
信息，通信和電信技術的“新媒體”或“網絡媒體”，如上所述發展的產物，融合了優點和缺點。 在這一點上，考慮到很多人的能力，克服缺點出生好處。 然而，在媒體的壟斷，地方和獨立媒體在讀者組織的力量，繼續存在的諸多問題面臨強大的資本設施仍然必須加以克服。
更談不上在當地媒體的投資，更強大和獨立的能顯示出改善和發現來自世界各地的訪問，區域，文化，知識，藝術，等等。 價值觀，國家和國際範圍內，“作為一種價值”的可能性，可以加強服務。 以同樣的方式，新媒體秩序，地方和區域新聞來源，因此它的第一次提供了強大的方式來 duyurulabilmesine地球。 當地媒體報導，在教育機構，非政府組織等。 利用現有技術人員的優勢，看到了機會，以建立一個強大的媒體。 這也是地方一級，對知識產權的積累，國家甚至國際範圍內的認可，將使已知的意見和想法。
新的傳播秩序，媒體組織在這方面進行更多的uzmanlaşmalı出版物，應在考慮到具體的目標讀者。 印刷，視覺和/或電子媒體，無論是有意識的觀眾，以及當前的新聞，評論和更多的研究為基礎的信息感興趣。 它專注於特定領域，並繼續工作的外部專家利用媒體優勢，使得它更有必要。 事實上，一個強大的新聞媒體，體育，文化，娛樂等。 希望有盡可能多的不同傳媒機構，或者在這方面採取措施，在不久的將來，將繼續呈現增長的具體廣播。
媒體，在社會生活的各個領域，成為強大的壓力因素，並在其他領域以前的活動表明，在這個方向沒有這方面的活動，吸引了投資機構的關注。 這種發展導致了媒體越來越多的規則和價值觀念的侵蝕，引起了不同的結構。 專業組織，特別是在所有員工面前，經過這些不利的事態發展，並應建立有效的民意。 或媒體部門，這是未來決定性的，而不是專業的原則和價值觀，將是資本的力量。 開發和應用顯示了具體的方式。
新媒體秩序，在受到影響的大多數院校開始，來自教育機構。 幾乎所有的社會成員將根據對廣播媒體的影響力水平抓獲，並提醒個人和“自覺媒介素養”的概念，是所有教育機構強大的方式必須加以解決。 所有提供專業培訓，信息和通信技術的教育機構，在這些地區的個人，應包括yetkinleştirecek水平。 由於是最本質的要素在今天的媒體技術的開始。 但“技術”作為一種工具和基本原則，應該記住的工作。
再加上電子通信的發展，“信息”是在幾乎所有的“抄襲”和“道德權利”的概念範疇的決定性是最常用的詞彙之一。 由於因特網和電子廣播，信息獲取和使用的速度和便利性，提供了一個窗口，從他們的個人利益，因為他們的願望。 因此，信息是個人創造的權利，往往被忽視。 媒體環境，以盡量減少這種應用，專業團體和制裁某種必須進一步努力。
資源
Atabek，U.。 （2001年）。 通訊及科技。 安卡拉：突出。
橫飛，M. （2006年）。 古代時期最重要的書面材料：紙草。 世界的信息。 7（2）：293 - 312
Adivar，AA（2000年）。 知識的奧斯曼土耳其人。 6。 BS。 伊斯坦布爾：Remzi書店。
艾登，OS（2005）。 21。 世紀報告在土耳其國家廣播電台。 伊斯坦布爾商業大學學報社會科學。 （1）ss.123 - 131
阿齊茲，A. （1998年）。 電視廣播（1968年至1998年）在土耳其30年。 安卡拉，土耳其：TRT。
永恆，H. （2002年）。 “網上新聞和版權問題”，5.7。 2008年： 取自。
布爾斯廷，DJ（1996年）。 發現和發明。 術語。 F. Dilber。 安卡拉：土耳其銀行。
布倫森，M. （2001年）。 媒體。 政治季刊。 72（1）。 ss.74 - 80。
凱普倫，HL和JA約翰遜（2004年）。 電腦：資訊時代的工具。 第8版。 上鞍河，新澤西州皮爾遜國際教育。
騎士，J.-J. （2004年）。 媒體和通信技術。 術語。 M. Çamdereli。 伊斯坦布爾：螺旋出版社。
Cakir，H. （2007年）。 面對傳統新聞在線新聞。 學報社會科學研究所，22（1）。 ss.123 - 149。
埃爾索伊，O。 （1959）。 登錄到土耳其，並首次印刷的印刷作品。 安卡拉：安卡拉大學語言，歷史和地理研究所的圖書館事業學院。
Gokce，O。 （2005年）。 介紹通信。 6.bs. 安卡拉：Turhan書店。
格雷厄姆，A. （2002年）。 廣播政策和數字革命。 政治季刊。 69（B），ss.30 - 42。
鉛球，MT（2002年）。 E -土耳其在信息的權利和Kütüphaneciliğimiz過程。 38。 國家圖書館週論文集，25至2002年3月31日：在E -土耳其的加工庫。 射手座。 日 阿里坎貝爾 [等]。 安卡拉：“土耳其圖書館員協會
İnuğur，M. N（1982年）。 新聞出版日期。 伊斯坦布爾：級聯書籍。
Hepinçler，T. （2008年）。 技術的發展和轉化的照片概念。 22.9。 2008年：從 http://members.tripod.com/tolgason/digital.htm檢索
讓，G. （2004年）。 文字的人的記憶。 術語。 N. Baser。 2。 BS。 伊斯坦布爾：故宮。
讓納內，j.-N. （1997年）。 日期的媒體今天開始。 術語。 E. Atuk。 伊斯坦布爾：故宮。
Karaduman，SK，和M. Karaduman（2006年）。 關於在電視報導關鍵看信息社會的形成到達的地方和重要性。 在2008年9月14日：從 http://iibf.ogu.edu.tr/kongre/bildiriler/06-01.pdf檢索。
Kırçıl，AG和T. Karagüler。 新方法在數字時代到通訊：網上新聞。 在10/03/2008：從 http://ab.org.tr/ab03/tammetin/128.doc檢索。
Kocabaşoğlu，U. （1980年）。 國家廣播公司監聽。 安卡拉：AU 學院的政治學
萊維斯，B. （2000年）。 崛起的現代土耳其。 術語。 M. Kıratlı。 8。 BS。 安卡拉：土耳其歷史協會。
Paçacı，K. K：（2006）。 電信在土耳其過去和現在。 5。 7。 2008年： 取自。
參宿七，N. （1991年）。 電子文藝復興：衛星廣播和有線電視技術觀看海灣戰爭。 伊斯坦布爾：明鏡出版。
史密斯，CF和韋伯斯特，無縫線路（2002年）。 通過數字電視提供公共服務。 公帑與管理。 （十月至十二月）。 頁 25-32。
糖，TB（2005年）。 信息技術的進步內獲取信息的新的尺寸框架。 塞爾丘克大學學報社會科學研究所。 （13）。 ss.377 - 391
Timisi，N. （2003年）。 新的通信技術和民主。 安卡拉：DOST。
Tokgoz，O.（2000年）。 基本新聞。 4。 BS。 安卡拉：影像書籍。
Tonta，Y. （1997年）。 電子出版，科學傳播與圖書館。 土耳其圖書館事業 11（4）。 SS。 305-314。
質量，M. （2002年）。 在共和黨土耳其生成的信息。 安卡拉：安卡拉大學社會科學研究所。 （未出版博士論文）
禮儀，N. （2005年）。 其原理是在信息技術新聞媒體重新格式化：新媒體，新通信環境。 安卡拉，土耳其：科學與藝術。
Ünlüer，AO（2005年）。 全球化的影響和國家廣播電台和電視台廣播。 塞爾丘克通訊，4（1）。 SS。 11-20。
威廉斯，R. （2003年）。 電視，科技和文化形式。 術語。 Türkbağ AU。 安卡拉：DOST。
Yanatma，S. （2008年）。 開始和廣播電視發展的土耳其：伊斯坦布爾技術大學電視。 2。 10.2008於：http://www.sitemder.org/ders_notlari.php?micms=32取之。
資料：助理嘎子大學傳播學院教授。 副教授。 博士 穆罕默德Toplu'nun 5月3日2008年的“新的通信技術的發展和改造上的媒體研討會”。
